Ik merk dat als ik over een bepaald onderwerp wil schrijven, ik in mijn hoofd schiet omdat ik dan ga nadenken over wat van belang is voor de ander om te lezen. In plaats van te schrijven over mijn eigen gevoelens en gedachtes, ga ik dan online op zoek naar artikelen of ander materiaal om te gebruiken. Alsof het een journalistiek proefschrift is terwijl ik eigenlijk gewoon iets wil zeggen over een bepaald iets. Wie gaat die blog ook echt doorlezen. Zelf zie ik interessante blogs voorbij komen maar red ik het niet verder dan de headline. Ook zoiets ik ga erg op mijn woorden letten als ik iets aan het schrijven ben. Probeer bv engelse woorden te vermijden terwijl het soms wel gewoon zo in mijn hoofd zit. Waarom ben ik mijzelf zo aan het corrigeren terwijl ik gewoon iets creatiefs aan het doen ben? Eigenlijk wijs ik mijzelf al af op iets, waar ik nog maar half aan begonnen ben. En door deze correcties maak ik dat wat ik schrijf toch juist minder eigen, zou je kunnen beargumenteren. Dus zoals altijd zit ik mijzelf weer in de weg. Alsof je ieder woord dat je opschrijft ook direct gaat publiceren en de hele wereld daar dan op hun kritischt op gaat beoordelen. Lekker egocentrisch eigenlijk om te denken dat je zo interessant ben voor de wereld LOL. Lekker milennial ook om woorden als LOL te gebruiken, wat ik dan weer eigenlijk niet mag van mezelf want als je het internet moet geloven zijn milenials the most hated on generation omdat ze nog steeds zo vastzitten in de jaren 90. Waarvan ik niet eens kan ontkennen dat het waar is dus kom maar op met alle haat. Het vermogen om gehaat te kunnen worden of eigenlijk het vermogen om het je niet te laten deren dat je gehaat wordt. Ja. Daar mogen we allemaal naartoe. Voorbij de schaamte en lekker je eigen ding doen.